สิ่งที่ได้เรียนรู้
กวีนิพนธ์
คือ การเขียนบทร้อยกรองที่สร้างสรรค์ความงามด้วยตัวอักษร เสียง
จังหวะหรือท่วงทำนอง
วรรณคดี
คือ ผลงานที่ได้รับการยอมรับจากผู้คนทุกยุคทุกสมัย
วรรณกรรม คือ งานเขียนที่แต่งขึ้นได้รับการยอมรับจากผู้คน
การเขียนกวีนิพนธ์ คือ การเขียนบทร้อยกรองที่สร้างสรรค์ความงามด้วยตัวอักษร เสียง
จังหวะหรือท่วงทำนอง มีถ้อยคำสื่อสารอันอาจเป็นสัญลักษณ์หือการสร้างภาพพจน์
เพื่อให้ผู้อ่านจินตนาการได้อย่างสวยงามกว้างไกลและไร้ขอบเขต
การเขียนกวีนิพนธ์
-คำสัมผัสคล้องจอง คือ พยางค์ที่คล้องจองด้วยเสียงของสระหรือเสียงของพยัญชนะ
หากคล้องจองด้วยเสียงสระเรียกว่า สัมผัสสระ
หากคล้องจองด้วยเสียงพยัญชนะเรียกว่า สัมผัสอักษร
หากคล้องจองด้วยเสียงสระเรียกว่า สัมผัสสระ
หากคล้องจองด้วยเสียงพยัญชนะเรียกว่า สัมผัสอักษร
-คำสัมผัสนอก คือ สัมผัสนอกวรรคและนอกบท
หรือระหว่างวรรคและระหว่างบท
เป็นสัมผัสบังคับด้วยเสียงสระ
เป็นสัมผัสบังคับด้วยเสียงสระ
-คำสัมผัสใน คือ สัมผัสในวรรคเดียวกัน
ซึ่งมีทั้งสัมผัสสระ และสัมผัสอักษร เป็นสัมผัสที่มีเพื่อความไพเราะ
- คำเสียงสูง (จัตวา) เหมาะเป็นคำท้ายสุดของวรรครับของกลอนสุภาพ
- คำเอก (คำบังคับในโคลงสี่สุภาพ) คำที่มีรูปเอก
- คำโท ในโคลงสี่สุภาพ คือคำที่มีรูปวรรณยุกต์โท
-
คำไวพจน์คือคำที่มีความหมายอย่างเดียวกันหรือคำที่พ้องความหมายนั่นเอง
กาพย์ยานี คือ
บทร้อยกรองที่บังคับจำนวนคำ วรรคและสัมผัสเช่นเดียวกับแต่งกลอน
กาพย์ยานี๑๑ คือ คำประพันธ์หรือบทร้อยกรองที่มีบังคับเฉพาะจำนวนคำ คือ
๑๑ คำ
* หนังสือเรียนไม่ใช่วรรณกรรม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น