บันทึกสะท้อนการเรียนรู้ครั้งที่ 8

สิ่งที่ได้รับจากการเรียนรู้

การเขียนจดหมาย

การเขียนจดหมายกิจธุระ

การเขียนแบบฟอร์ม การกรอกแบบฟอร์ม

      คำว่า แบบฟอร์มเป็นคำไทยกับภาษาอังกฤษ เอกสารที่จัดทำขึ้นโดยเว้นช่องว่างให้บุคคลแต่ละคนกรอกข้อความ เพื่อให้สะดวกแก่ผู้รวบรวมนำข้อความนั้นไปใช้ประโยชน์

 แบบฟอร์มแบ่งเป็น 4 ประเภท

                1.แบบฟอร์มที่ใช้ติดต่อกับหน่วยงานทั้งภาครัฐและภาคเอกชน แบบฟอร์มชนิดนี้หน่วยงานเป็นผู้จัดเตรียมขึ้น เพื่อให้สะดวก เช่น แบบฟอร์มสมัครเรียน แบบฟอร์มสมัครงาน เป็นต้น

                2.แบบฟอร์มที่ผู้อื่นขอความร่วมมือ กรอกแบบฟอร์มชนิดนี้ใช้เพื่อต้องการทราบข้อมูลที่เป็นข้อเท็จจริงและทรรศนะของประชาชนกลุ่มต่างๆ อย่างแบบสอบถามต่างๆ

                3.แบบฟอร์มที่ใช้ภายในองค์กร ชนิดที่เกี่ยวข้องกับบุคคลากรภายในหน่วยงานของตนด้วยวิธีให้กรอกแบบฟอร์ม ชี้แจงเรื่องซึ่งมักให้รายละเอียด  เช่น แบบฟอร์มใบลา แบบฟอร์มขอเงินกู้สวัสดิการ

                4.แบบฟอร์มสัญญา สัญญาในที่นี้หมายถึง เอกสารที่มีผลผูกพันทางกฎหมายระหว่างบุคคล 2 ฝ่าย เช่น สัญญาจะซื้อจะขายสินค้า สัญญากู้เงิน สัญญาเช่าบ้าน

จดหมายประเภทกิจธุระ

                จดหมายกิจธุระ  เป็นจดหมายที่บุคคลติดต่อกับบุคคลด้วยกิจธุระ เช่น การติดต่อสอบถาม การบอกขาย การเตือน การทวงถาม การแจ้งข่าวสาร แต่ถ้ามีการสั่งซื้อมีกำไรมีขาดทุนเรียก จดหมายธุรกิจ

                จดหมายเปิดผนึก เป็นจดหมายประเภทกิจธุระ เขียนเผยแพร่ ต่อสาธารณชน สื่อมวลชน ได้แก่ หนังสือพิมพ์ วิทยุกระจายเสียง เผยแพร่ทางอินเทอร์เน็ต

                จดหมายราชการ  จดหมายราชการหรือหนังสือราชการ เป็นจดหมายที่ติดต่อสื่อสารระหว่างส่วนราชการหนึ่งกับอีกส่วนราชการหนึ่ง หรือการติดต่อสื่อสารในระหว่างกระทรวง ทบวง กรม กอง เดียวกัน  รวมทั้งติดต่อกับเอกชนต่างๆ

การเขียนประกาศ  

                ประกาศ  เป็นการสื่อสารใช้เผยแพร่ได้อย่างกว้างขว้าง คือให้บุคคลทุกระดับได้ทราบ ไม่ใช้ข้อความยาวๆหรือละเอียดซับซ้อน เพราะไม่ดึงดูดความสนใจผู้อ่าน

                ประกาศทางราชการ  มักมีข้อความที่ค่อนข้างยาว ละเอียด และเกี่ยวเนื่องกับตัวกฎหมาย โดยมีจุดประสงค์จะประกาศแจ้ง ให้บุคคลทั่วไปได้ทราบและหวังผลในการปฏิบัติ ภาษาเป็นภาษาราชการ

การเขียนจดหมายธุรกิจ

                ประเภทจดหมายธุรกิจ

                                -จดหมายสมัครงาน จดหมายขอเปิดเครดิต

                                -จดหมายเสนอขายสินค้าหรือบริการ

                                -จดหมายสั่งซื้อสินค้าและตอบรับสินค้า

                                -จดหมายต่อว่าและปรับความเข้าใจ

                                -จดหมายเตือนหนี้และทวงหนี้

                                -จดหมายไมตรีจิต ขอบคุณ 
                รูปแบบจดหมายธุรกิจ
                                1.จดหมายธุรกิจแบบราชการ รูปแบบเหมือนหนังสือราชการภายนอก  แต่ดัดแปลงรายละเอียดเล็กน้อยให้เหมาะสมแก่การปฏิบัติ

                                2.จดหมายธุรกิจแบบไทย รูปแบบที่ดัดแปลงหรือผสมผสานจากหนังสือราชการภายนอกและจดหมายธุรกิจสากล

                                3.จดหมายธุรกิจแบบสากล ใช้รูปแบบการเขียนจดหมายธุรกิจของต่างประเทศที่นิยมใช้เป็นสากล แบบบล็อก และแบบเซมิบล็อก

                เขียนหัวข้อจดหมายธุรกิจ

                                -หัวจดหมาย ชื่อ ที่อยู่บริษัท

                                -วัน เดือน ปี มักระบุเป็นตัวเลข

                                -คำขึ้นต้นมักใช้คำว่าเรียน

                                -ข้อความ มักเขียน 2-3 ย่อหน้า ย่อหน้ามักกล่าวถึงเหตุ ย่อหน้าต่อมาคือสิ่งที่ประสงค์หรือสิ่งต้องการให้ปฏิบัติ
                                -คำลงท้ายมักใช้ ขอแสดงความนับถือ

                                - ลายเซ็นหรือลายมือของผู้ลงนามในจดหมาย

                                -ชื่อเต็มของผู้ลงนามในจดหมาย

                                - ตำแหน่งของผู้ลงนามในจดหมาย

                                -อักษรย่อของผู้ลงนามหรือผู้พิมพ์ นำพยัญชนะต้นของชื่อพยัญชนะต้นของนามสกุลมาย่อแล้วเขียนไว้

 ความรู้ใหม่ที่ได้รับ

                - แบบฟอร์มใบสมัครงานไม่ควรมี รอยลบ รอยน้ำยาลบคำผิด บ่งบอกถึงความไม่รอบคอบ

                - การเขียนอะไรเกี่ยวกับตัวเลขควรมีตัวหนังสือกำกับเสมอ ที่เกี่ยวข้องกับการเงิน ตัวเลข จุดก็ไม่ควรใส่ ควรใส่จุดแล้วเขียนหลังจุดเลย

บันทึกสะท้อนการเรียนรู้ครั้งที่ 7

สิ่งที่ได้เรียนรู้

                กวีนิพนธ์ คือ การเขียนบทร้อยกรองที่สร้างสรรค์ความงามด้วยตัวอักษร เสียง จังหวะหรือท่วงทำนอง

                วรรณคดี คือ ผลงานที่ได้รับการยอมรับจากผู้คนทุกยุคทุกสมัย

                วรรณกรรม คือ งานเขียนที่แต่งขึ้นได้รับการยอมรับจากผู้คน

การเขียนกวีนิพนธ์ คือ การเขียนบทร้อยกรองที่สร้างสรรค์ความงามด้วยตัวอักษร เสียง จังหวะหรือท่วงทำนอง มีถ้อยคำสื่อสารอันอาจเป็นสัญลักษณ์หือการสร้างภาพพจน์ เพื่อให้ผู้อ่านจินตนาการได้อย่างสวยงามกว้างไกลและไร้ขอบเขต

                การเขียนกวีนิพนธ์

                                -คำสัมผัสคล้องจอง คือ พยางค์ที่คล้องจองด้วยเสียงของสระหรือเสียงของพยัญชนะ
หากคล้องจองด้วยเสียงสระเรียกว่า สัมผัสสระ 
หากคล้องจองด้วยเสียงพยัญชนะเรียกว่า สัมผัสอักษร

                                -คำสัมผัสนอก คือ สัมผัสนอกวรรคและนอกบท หรือระหว่างวรรคและระหว่างบท 
เป็นสัมผัสบังคับด้วยเสียงสระ 

                                -คำสัมผัสใน คือ สัมผัสในวรรคเดียวกัน ซึ่งมีทั้งสัมผัสสระ และสัมผัสอักษร เป็นสัมผัสที่มีเพื่อความไพเราะ

                                - คำเสียงสูง (จัตวา) เหมาะเป็นคำท้ายสุดของวรรครับของกลอนสุภาพ

                                - คำเอก (คำบังคับในโคลงสี่สุภาพ) คำที่มีรูปเอก

                                - คำโท ในโคลงสี่สุภาพ คือคำที่มีรูปวรรณยุกต์โท

                                - คำไวพจน์คือคำที่มีความหมายอย่างเดียวกันหรือคำที่พ้องความหมายนั่นเอง

กาพย์ยานี คือ บทร้อยกรองที่บังคับจำนวนคำ วรรคและสัมผัสเช่นเดียวกับแต่งกลอน

กาพย์ยานี๑๑ คือ คำประพันธ์หรือบทร้อยกรองที่มีบังคับเฉพาะจำนวนคำ คือ ๑๑ คำ

* หนังสือเรียนไม่ใช่วรรณกรรม

อยากให้ประเทศไทยสงบสุข

อยากให้ประเทศไทยสงบสุข

            ในแต่ครั้งกรุงเก่าทุกคนรักใคร่สามัคคีช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ยอมเสียสละเพื่อแผ่นดินเพื่อให้ได้คงอยู่ไว้แก่ลูกหลาย ทุกคนรักชาติ ในครั้งเสียกรุงเราก็เสียมาแล้วหลายครั้ง กว่าจะเป็นประเทศไทยที่สงบสุขในทุกวันนี้ได้เราเสียพื้นที่หลายพื้นที่ให้แก่ประเทศที่ล่าอาณานิคมเพื่อที่จะรักษาแผ่นดินนี้ไว้

            ในปัจจุบันทุกคนในประเทศแตกแยกกันเป็นหลายฝ่าย จากที่เคยสามัคคีกันกลับมาขัดแย้งต่อกัน ซึ่งเหตุการณ์ความไม่สงบที่เกิดขึ้นในสังคมไทยนับว่ารุนแรงและยิ่งรุนแรงมากขึ้นทุกวัน ผู้คนส่านใหญ่คิดถึงแต่ประโยชน์ตนเองต้องการมีอำนาจไม่เคารพกฎหมายไม่เกรงกลัวความผิด ซึ่งมีความแตกต่างเป็นอย่างมากในครั้งอดีตที่ผ่านมานับร้อยร้อยปีที่ทุกคนคิดถึงประโยชน์ส่วนรวม  กว่ามาเป็นประเทศไทยได้ทุกวันนี้   บรรพบุรุษของเราต้องแลกมาด้วยเลือดเนื้อหลายชีวิต  กี่ครั้งที่บรรพบุรุษของเราต้องเสียน้ำตาเพื่อปกป้องบ้านเมืองไว้ให้ลูกให้หลานได้อยู่อาศัยอย่างสุขสบาย

            อยากให้คนไทยทุกคนตระหนักนึกคิดสามัคคีปรองดองเพื่อประเทศชาติสงบสุขจึงฝากกลอนนี้ไว้เตือนใจทุกคน

            รักเอ๋ยรักชาติ                           รักในหยาดโลหิตที่หลั่งไหล

เพื่อให้ชาติยั่งยืนยิ่งสืบไป                                รักชาติไทยให้ชาติรุ่งเรืองรอง 

รักในชาติรักศาสน์รักกษัตริย์                          รักประวัติชาติเราเป็นเจ้าของ

รักให้ไทยรักใคร่ใฝ่ปรองดอง                          รักแหลมทองถิ่นปองของข้าเอย   

                        สำนึกคุณแผ่นดิน                     ความรักถิ่นนั้นอยู่ไหน

เห็นไทยไม่รักไทย                                            ทำลายไซร้ซึ่งเมืองตน

จุดไฟโหมลุกเผา                                              บ้านของเราเราไม่สน

สงสารบรรพชน                                               ที่สู้ทนเพื่อเรามา   

บันทึกสะท้อนการเรียนรู้ครั้งที่ 6

สิ่งที่ได้รับจากการเรียนรู้

   

    วันนี้เป็นการทบทวนเรื่องโวหารและภาพพจน์ แต่ความรู้ใหม่ที่ได้นั้น เป็นเรื่องของการได้ทบ

ทวนความจำในสิ่งที่ได้เคยเรียนมา และความแตกต่างระหว่าง ภาพพจน์กับภาพลักษณ์

 โวหาร VS ภาพพจน์

            คำว่า “ทำหยั่งงี้ได้ไงภาพพจน์ชั้นเสียหายหมดเลย” เป็นการใช้คำไม่ถูกต้อง

            คำว่า “ทำหยั่งงี้ได้ไงภาพลักษณ์ชั้นเสียหายหมดเลย” เป็นการใช้คำได้ถูกต้อง

ความรู้ใหม่ที่ได้รับ

 

ภาพพจน์คือ คำที่ก่อให้เกิดภาพขึ้นมา

ภาพลักษณ์ก็คือลักษณ์ที่เรามองให้เป็นภาพ